Η Ελευθερία είναι γλυκιά…

Ο μουσαφίρης έφυγε…Έτσι απλά ένα βράδυ είπε φεύγω…Πήρε τα μπογαλάκια του, το καπελάκι του και με άφησε μονάχο…Η χαρά που έκανα ήταν τεράστια…Η εισβολή τελείωσε, ο συναγερμός σταμάτησε…Επέστρεψα έτσι στους καθημερινούς μου ρυθμούς…Τώρα που ξεκίνησε και η σχολή θα έχω μια εποικοδομητική ασχολία να κάνω για να γεμίζω τον χρόνο μου…Να πάρω το καημένο το πτυχίο το οποίο είχα εγκαταλείψει στην μοίρα του το τελευταίο διάστημα…Πέρασα λοιπόν την φάση «ποιός είμαι, που πάω, τι γυρεύω εδώ, τί θα κάνω στην ζωή μου» και αποφάσισα ότι ο καλύτερος δρόμος είναι αυτός που βαδίζω…Οπότε μετά την σύντομη στάση για καφέ συνεχίζω την πορεία μου…Με πιο γοργό βήμα επειδή έχω χάσει πολύ ώρα χαζεύοντας το τοπίο…

Το soundtrack των ημερών : Οι ήχοι του μυαλού μου…Τις τελευταίες μέρες οι διαθέσεις εναλλάσσονται με τρελούς ρυθμούς οπότε ακούω ότι προστάζει το εγκεφαλικό μου Jukebox. Είτε είναι soundtrack, είτε είναι rock, jazz, soul,κλασσική… Οι ήχοι διαδέχονται ο ένας τον άλλο μέχρι να βρω την συχνότητα που συντονίζονται εκείνη την στιγμή τα εγκεφαλικά μου κύτταρα…

ΥΓ. Στην σχολή γίνονται μαθήματα σπηλαιολογίας και ήθελα πολύ να πάω αλλά είδα ότι έχουν ήδη ξεκινήσει…Δεν πειράζει…Next time…

 Εισβολή στο σπίτι μου…ή δώσε θάρρος στον χωριάτη να σου ανέβει στο κρεβάτι.

Η δυστυχία μου ξεκίνησε τέλη Αυγούστου πριν την εξεταστική μου. Επικοινώνησαν μαζί μου οι γονείς μου οι γονείς μου ρωτώντας με αν έχω πρόβλημα να φιλοξενήσω το γιό κάποιον φίλων για 2-3 μέρες μέχρι να κάνει την εγγραφή του στην σχολή και να φύγει. ΔΥΣΤΥΧΩΣ συμφώνησα. Όταν λοιπόν την περασμένη Παρασκευή με πήρε τηλέφωνο ο εν λόγο νεαρός σκέφτηκα ότι κάπως αργά το θυμήθηκε αφού οι εγγραφές έχουν ήδη ξεκινήσει. Για να μην τα πολυλογώ όταν κατέφθασε το παλικάρι διαπίστωσα ότι ο νεαρός είχε κουβαλήσει 4 (!!!) τσάντες με ρούχα…(Εγκεφαλικό υπ. Αριθμόν 1). Αφού βρήκαμε ταξί, και ενώ κατευθυνόμασταν προς το σπίτι μου, πάνω στην συζήτηση αναφέρει ότι είχε ξαναέρθει στην πόλη για να γραφτεί στην σχολή του (!!!) και ότι είχε μείνει σε κάτι ξαδέρφια του (Εγκεφαλικό υπ. Αριθμόν 2). Οπότε το αποκορύφωμα ήταν με το που φτάσαμε σπίτι κου μου ανακοίνωσε ότι μέχρι να αρχίσουν οι αιτήσεις για μετεγγραφές θα έπρεπε να παραμείνει για να παρακολουθήσει τα μαθήματα της σχολής του… Μόνο που οι αιτήσεις ξεκινούν αρχές Νοέμβρη(!!!)…(Εγκεφαλικό υπ. Αριθμόν 3 και καλό). Και το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής : Οι γονείς αρνούνται να επέμβουν καθώς θεωρούν ότι κάτι τέτοιο θα χαλάσει τις φιλικές σχέσεις με τους φίλους. Εγώ αρνούμαι να συγκατοικήσω για ένα μήνα μέσα στο ίδιο μου το σπίτι με κάποιον που επιεικώς χαρακτηρίζω «κενό περιεχομένου»… Δέχομαι προτάσεις αντιμετώπισης της κατάστασης…

Το CD της ημέρας:

Ναι το ξέρω ότι αργά τα παίρνω πρέφα αλλά τα παλικάρια είναι πραγματικά εκπληκτικά. Ομολογώ ότι δεν είχα ακούσει πολύ Χατζιδάκι μέχρι προσφάτως αλλά ομολογώ ότι το συγκεκριμένο άλμπουμ, με την άποψη των παιδιών πάνω στο Reflections με έχει καταγοητεύσει και με συνοδεύει τις περισσότερες ώρες τις μέρας…

Σήμερα αποφάσισα να κάνω ανακαίνιση στο "σπίτι" μου...
Όπως γίνεται με όλα τα σπίτια...Δεν αρχίζεις να το αλλάζεις με το που μπαίνεις μέσα...Πρώτα παίρνεις την αίσθηση του σπιτιού, την αύρα του...
Μετά σκέφτεσαι το πως αισθάνεσαι...Τι σε εκφράζει και γιατί..
Και τότε αρχίζεις και κάνεις τις αλλαγές που θέλεις. Εκείνες είναι που θα
ξεχωρίσουν το χώρο σου από τον χώρο κάποιου άλλου...Η ταυτότητά σου σε εικόνες...Ελπίζω να το βρείτε ευχάριστο...

Tί ακούω σήμερα: Paul Oakenfold - Travelling

Ήταν ο πρώτος μεγάλος dj που είχα ακούσει και ακόμα και σήμερα τον θεωρώ εξαιρετικό... Τα κομμάτια του με ταξιδεύουν...Μερικά με χαλαρώνουν και μερικά με ξεσηκώνουν... Αυτό είναι το νόημα της μουσικής... Να σου θυμίζει με ακραίους τρόπους ότι είσαι ζωντανός...
Και γι'αυτό και τα γούστα στην μουσική είναι αποδεκτά...Ο καθένας βλέπει από διαφορετική οπτική την ζωή του. Ακόλουθο είναι να την εκφράζει και με διαφορετικούς ήχους...

Τι είναι φίλος? Πού φαίνεται ο φίλος? Και πώς έχεις αποφασίσει να κάποιος είναι φίλος σου? Προσωπικά έχω αρκετούς από δαύτους αλλά λίγους με την πραγματική έννοια του όρου. Είναι σωστό σε μια φιλία να κάνεις συνέχεια εσύ υποχωρήσεις και να ρίχνεις τον εγωισμό σου για να μην γκρεμιστεί? Εγώ λέω πως όχι. Και αυτός είναι ένας λόγος που διέλυσα μια από τις σημαντικότερες φιλίες που είχα μέχρι τώρα στην ζωή μου. Είχα βαρεθεί να κάνω υποχωρήσεις, όπως είχα βαρεθεί να μην υπολογίζει ο άλλος τις θυσίες μου και τους κόπους μου. Όσο καλός και αν είναι κάποιος, υπάρχει ένα όριο στο τι μπορεί να καταπιεί για να σώσει μια σχέση του, είτε αυτή είναι φιλική, είτε κοινωνική, είτε ερωτική. Όταν καταπιέζεσαι καθημερινά και είσαι μακριά από το σπίτι σου και τους δικούς σου, χωρίς να έχεις κάποιον άνθρωπο να σου συμπαρασταθεί τότε τα όρια αυτά στενεύουν. Και όσο και αν το μετανιώνεις μετά πάλι την δεδομένη χρονική στιγμή, πάλι το ίδιο θα έκανες. Ειδικά στην περίπτωση που οι μέχρι τώρα φίλοι σου δεν σε αναγκάζουν να καταφύγεις σε αυτά τα όρια. Ο άνθρωπος είναι περίεργο ζώο. Όλοι έχουμε τα κουμπιά μας. Αυτά τα μικρά ή μεγάλα πράγματα που μπορούν είτε να μας φτάσουν την διάθεση στα ουράνια, είτε να μας πλημμυρίζουν από μένος και απόγνωση. Πιστεύω ότι οι πραγματικοί φίλοι καταλαβαίνουν τα πράγματα αυτά και φροντίζουν να μην τα κάνουν. Ακόμα όμως και όταν γίνει το κακό, φίλος είναι εκείνος που θα συγχωρήσει και θα κατανοήσει. Ακόμα ένα πράγμα. Ποτέ μα ποτέ μην δείχνεις στον άλλο περισσότερα απ'ότι αυτός αξίζει για σένα. Είναι άσχημο πράγμα να σου δίνει κάποιος την φιλία του και εσύ να τον υποτιμάς και να τον κοροϊδεύεις. Και πάνω από όλα δεν είναι τίμιο. Όπως επίσης δεν είναι τίμιο το να χρησιμοποιείς τον άλλον και να προσποιείσαι ότι ενδιαφέρεσαι… 

Αναρωτιέμαι ώρες ώρες που έχουν χαθεί όλα τα καλά και λογικά κορίτσια. Είναι σαν να έχει πάρει κάποιος 2-3 ολόκληρες φουρνιές παιδιών και να τους έχει κάνει πλύση εγκεφάλου. Όλα τα κορίτσια πάνε ή σε ελληνάδικα ή σε ντανσόκλαμπα, το παίζουν πιο αγόρια και από τα αγόρια και νομίζουν ότι αυτές είναι και άλλες δεν είναι. Όχι ότι και τα αγόρια δεν κάνουν το ίδιο…Απλά έχει χαθεί ο ρομαντισμός στις μέρες μας. Τα περισσότερα παιδιά γύρω μου έχουν σχέση απλά για να μην είναι μόνοι και όχι επειδή τους αρέσει πραγματικά ο άνθρωπος που είναι μαζί τους. Αν κάνεις τέτοιες σκέψεις και τέτοιες υποχωρήσεις σε αυτήν την ηλικία, τότε με τι κότσια θα κάνεις έναν ευτυχισμένο γάμο? Τα περισσότερα κορίτσια δεν ξέρουν τι ζητάνε από έναν άνδρα. Και από συζητήσεις που είχα και από αυτά που βλέπω. Σου λένε είναι να μου κάνει κλικ. Εντάξει σωστό είναι αυτό αλλά δεν είναι νορμάλ να τα φτιάχνεις με ποικιλία ανδρών που αρχίζει από τσογλάνια και τελειώνει σε καλά, καθημερινά παιδιά που στο μόνο πράγμα που μοιάζουν μεταξύ τους είναι ότι ανήκουν και οι δύο στο είδος του Homo Sapiens. Απλά δεν μου κολλάει. Άρα αυτό σημαίνει ότι δεν ξέρεις τι θες από τον άλλο. Να πεις ρε άνθρωπε ξέρεις κάτι σε έναν άνδρα μου αρέσει να έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Αν βολέυεσαι με ότι λάχει τότε τι νόημα έχει το δικαίωμα της επιλογής. Με την ίδια λογική και το συνοικέσιο είναι καλό. Άρα που καταλήγουμε? Ζητείται κοπέλα με όμορφα μάτια, καλό χαρακτήρα, που να έχει γούστο, να μην ακούει ελληνικά και να είναι ρομαντική…Δίδεται αμοιβή για την εύρεση…

Υπάρχουν 3 κατηγορίες συνομιλιτών.
Οι κανονικοί,οι αδιάφοροι και οι πορωμένοι.

    
  Δεν μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι σκοτώνονται για το ποια

ομάδα είναι καλύτερη και γιατί, αν το κόμμα που υποστηρίζουν έχει κάνει το μεγαλύτερο καλό στον τόπο και για το πόσο λίγος είσαι αν δεν συμφωνείς με την άποψή τους...
   Ποιό το νόημα της σπατάλης του οξυγόνου, για ποιό λόγο όλη αυτή η περιττή ενέργεια;

 Ενοχλητικοί (αν και σε σημαντικά μικρότερο βαθμό πρέπει να ομολογήσω) είναι και οι αδιάφοροι. Οι άνθρωποι που δεν συμμετέχουν καθόλου σε οποιαδήποτε κουβέντα γιατί απλά τους αφήνει αδιάφορους. Σε φτάνει σε σημείο να σκέφτεσαι "Μα καλά αυτός ο άνθρωπος κάτι που να τον ενδιαφέρει δεν έχει;".
     Τελικά σε αυτήν τη χώρα, έχουμε πάθει τέτοιο overdose τρέλας που σε λίγο θα κλείνουμε σε κλινικές τους κανονικούς ανθρώπους για να μελετήσουμε τα συμπτώματά τους...


Το CD της ημέρας: Σε όσους από σας αρέσουν τα βρετανόφερτα ακούσματα έχω να
προτείνω τον τελευταίο δίσκο των Muse, Black Holes & Revelations...
Στακάτες κιθάρες,κομμάτια πουμένουν και η χαρακτηριστική χροιά του τραγουδιστή φτιάχνουν έναν δίσκο εύκολο και απολαυστικό στο άκουσμα...

Όταν είσαι μόνος σου, πολλές φορές τα πράγματα στην ζωή σου φαίνονται πεντακάθαρα. Άλλες φορές πάλι αισθάνεσαι αιχμάλωτος μιας πραγματικότητας που πολύ θα ήθελες να είναι εικονική. Θέλεις να ξυπνήσεις και να είσαι στο σπίτι σου, με τους γονείς σου και τους φίλους σου. Έλα όμως που το τελευταίο γνωστό θαύμα το έκανε ένας τύπος που τύχαινε να τον λένε Χριστό και τυχαίνει να είναι γιος του θεού…Μην απορείτε...Σε περίοδο εξεταστικής ο φοιτητής έρχεται σε επαφή με το υποσυνείδητό του και αρχίζει να βλέπει τον κόσμο με άλλα μάτια...