Η Ελευθερία είναι γλυκιά…

Ο μουσαφίρης έφυγε…Έτσι απλά ένα βράδυ είπε φεύγω…Πήρε τα μπογαλάκια του, το καπελάκι του και με άφησε μονάχο…Η χαρά που έκανα ήταν τεράστια…Η εισβολή τελείωσε, ο συναγερμός σταμάτησε…Επέστρεψα έτσι στους καθημερινούς μου ρυθμούς…Τώρα που ξεκίνησε και η σχολή θα έχω μια εποικοδομητική ασχολία να κάνω για να γεμίζω τον χρόνο μου…Να πάρω το καημένο το πτυχίο το οποίο είχα εγκαταλείψει στην μοίρα του το τελευταίο διάστημα…Πέρασα λοιπόν την φάση «ποιός είμαι, που πάω, τι γυρεύω εδώ, τί θα κάνω στην ζωή μου» και αποφάσισα ότι ο καλύτερος δρόμος είναι αυτός που βαδίζω…Οπότε μετά την σύντομη στάση για καφέ συνεχίζω την πορεία μου…Με πιο γοργό βήμα επειδή έχω χάσει πολύ ώρα χαζεύοντας το τοπίο…

Το soundtrack των ημερών : Οι ήχοι του μυαλού μου…Τις τελευταίες μέρες οι διαθέσεις εναλλάσσονται με τρελούς ρυθμούς οπότε ακούω ότι προστάζει το εγκεφαλικό μου Jukebox. Είτε είναι soundtrack, είτε είναι rock, jazz, soul,κλασσική… Οι ήχοι διαδέχονται ο ένας τον άλλο μέχρι να βρω την συχνότητα που συντονίζονται εκείνη την στιγμή τα εγκεφαλικά μου κύτταρα…

ΥΓ. Στην σχολή γίνονται μαθήματα σπηλαιολογίας και ήθελα πολύ να πάω αλλά είδα ότι έχουν ήδη ξεκινήσει…Δεν πειράζει…Next time…